تهران از گرما تب کرده. ایران اما هم تب دارد و هم بی تاب است. تابستان دشواری در پیش است. حکومت امیدوار است پس از کارناوال شادی جام جهانی ،دانشگاهها را هم تعطیل کند و برود به دنبال ولگردی. در واقع جمع کردن انرژی برای پاییز. روز هایی که هم تحریم جهانی شکل گرفته و هم یارانه ها به مرحله اجرا رسیده و هم دانشجویان از تعطیلات بازگشته اند. تا آن روز اینان دوره گردی خواهند کرد و پروژه حذف خواهند نوشت. جنبش سبز را در این مرحله یاس و شورش تهدید می کند. باید تا توان داریم بکوشیم و فکر تولید کنیم. باید با هم حرف بزنیم. دوره تشکیل دهیم و شرایط را تحلیل کنیم. گفتم یاس. همه ازهم می پرسند پس چی شد؟ قرار هم نبود که یک شبه همه حوادث رقم بخورند. باید صبوری کرد. انه تا امروز بدست امده کم نیست. بسیار با ارزش است. آنان که صبور نیستند به سرعت از گردونه خارج خواهند شد. اما شورش از این هم بدتر است. اگر گرانی و بیکاری طبقات بالادست شهری و پایین دست را به هم گره بزند جنبش نیرو می گیرد. اما اگر در اثر گرانی و یا مسائل قومی شورش های بدون سازماندهی رخ دهند این بهانه به دست حکومت خواهد افتاد که سرکوب کند و توجیه هم داشته باشد.اگر خیابان ساکت شده به این دلیل است که فریاد در حال تبدیل به فکر است. بهترین راه فکر و خرد جمعی است. خیابان را در تابستان به اراذل سپاه بسپارید و انرژی بگیرید.