بیانیه مهندس موسوی در مورد آینده و یا در واقع ره حل خروج از بحران یک مانیفست باید نامیده شود.یک پیش شرط برای آینده جنبش دمکراسی خواهی. باید این شرایط را در چارچوب شرایط امروز ایران ارزیابی کرد. شرایطی که از سوی حکومت به شدت در حال رادیکال شدن است. البته درچنان شرایطی یک جنبش تنها در خیابان به کشتار کشیده خواهد شد. شاید کم نباشند کسانی که به مهندس موسوی و رهبری او بر جنبش اعتقادی ندارند. دمکراسی جز این نیست که بپذیریم با هم اختلاف نظر داریم.
حادثه عاشورا یک سناریو از پیش نوشته شده بود.به همین دلیل پس از آن روز باید راهی دیگر گشوده می شد.این راه را بیانیه شماره 17 گشوده است.اکنون نوبت حکومت است که قاعده بازی را بپذیرد و یا با ادامه تحمیل خشونت این فضا را تخریب کند. بحرانی که این حکومت با آن روبروست نه یک حکومت بلکه چندین حکومت را می تواند از میان بردارد.اما آن چه هنوز به آن نیرو پمپاژ می کند عدم قطعیت جامعه جهانی برای اتخاذ تصمیم نهایی است. ما البته گروگان بهای نفت هم هستیم. این تصور را باید از ذهن خود دور کنیم که این پایان راه به سرعت فرا خواهد رسید. سرعتی فروپاشی مشروعیت البته بسیار پر شتاب است.اما هنوز زمان مقاومت نهایی فرا نرسیده.
این جنبش اکنون درایت خود را هم به نمایش گذاشته است.شاید در ان سو باشند کسانی که موافق گفتگو باشند.آنان باید به سرعت جای بازی را عوض کنند.و این یعنی بر هم خوردن آرایش سیاسی .در واقع ریزش نیرو در جناح دولتی می تواند به عاملی برای پایان بخشیدن به سناریو کمک کند. مذاکره را جمهوری اسلامی نخواهد پذیرفت .ولی باکی نیست .ما همه راهها را باید بیازماییم.