من در این سوی آبها دوستانی دارم که غیبت بسیاری از دوستان به جا مانده در وطن را برایم پر می کنند.احترام و دوستی آنان برایم پر غنیمت است.این را گفتم تا از یک خاطره شروع کنم آنچه را در چند روز با خودم مرور کردم تا بنویسم.این دوستان به لحاظ عمل سیاسی سخت نگران سرکوب و ناامیدی ناشی از آن بودند و من همواره بر یک نکته تاکید می کردم.”تا مهر صبر کنید تا دانشجویان به دانشگاه بازگردند”.در اول ماه مهر تلفن من بی شمار زنگ می خورد و همه آنان از تحرک و پویایی و می خواهم نویسم از دلاوری جنبش دانشجویی به هیجان آمده بودند.این تاریخ را این نسل برای همیشه پر از افتخار خواهند کرد تا ما از اعتماد تاریخی 57 یک بازنوشت جدید داشته باشیم.حتی اگر ولی فقیه عادل داشتیم –که البته عدالت فقیه ممکن نیست- ملت ایران این فرصت را برای بازنویسی دوباره تاریخ از دست نمی داد.این باور من است.و اکنون می خواهم در مورد 3 موضوعی که از هفته گذشته تاکنون رخ داده بنویسم.
1-روز دانشجو ثابت کرد که جنبش آزادیخواهی ملت ایران زنده و پویاست.جنبش دانشجویی یکی از موتور های محرک این جنبش است.می گویم یکی زیرا معتقدم و امیدوارم که سایر اجزا این جنبش نظیر کارگران،دانش آموزان و زنان و اصولا صنف ها به یکدیگر ملحق شوند تا این جامعه ای که روحانیت در سال 57 تجزیه آن را آغاز کرد و موفق شد همه را در قالب انجمن اسلامی و یا شورا و یا بسیج متلاشی کرده و یک ملت را به امت تبدیل کند باردیگر همدیگر را پیدا کنیم.جنبش دانشجویی تجربه کار سازمانی دارد و می تواند با حضور خود در مرکز این جنبش این جمع پراکنده باردیگر در یک مرکز گرد آورد.ترس از دانشگاهها هم از دلایلی از این دست ناشی می شود.به من بگویند که چگونه و با کدام ابزار می خواهند 4 میلیون دانشجو را مهار کنند.و اگر همین تعداد کارگر و همین تعداد از جامعه زنان به هم ملحق شوند،میی خواهند چه کنند؟روز دانشجو جمهوری اسلامی مرگ را باید باور کرده باشد.نگران نباید بود اما دیر یا زود یک وزن کشی جدی در راه خواهد بود.پیش از عاشورا در این باره خواهم نوشت.
2-مجید توکلی یک دانشجو ست.او را سال گذشته چند ماه به زندان بردند.اما دست برنداشت و ادامه داد.او را در روز دانشجو دستگیر کرده اند با حجاب.می نویسم حجاب تا بخوانید چادر تا نگران نباشیم.این تحقیر ما نیست.نه تحقیر مجید و نه هیچ زنی در ایران زمین که 30 سال تحقیر را تحمل کرده اند.این در مبارزه یک اصل است که باید مبارز از خود مراقبت کند.این ابزار وسیله حمله ما به شماست.شما که در کلمه و جایگاه هرگز به هیچ زنی در تاریخ احترام قائل نشده اید.ما با شما یه 16 دی خواهیم رفت.روز کشف حجاب از زنان ایران که آزادی را از آن پس تجربه کردند.به همت رضا شاه کبیر.ما در آن روز با افتخار حجاب بر سر خواهیم.آیا می دانید تاکنون چند صد تن جحاب بر سر کرده اند تا شما را تحقیر کنند؟و اما یک نکته.تاریخ روز های انقلاب را بخوانید و از تجربه انقلابیون عزیزتان با خبر شوید.بپرسید که چه کسانی نامه سپاس را نوشنتد.انان که امروز پیرو امام و رهبری شده اند.بگویید کودتای نوژه را چه کسی به شما خبر داد وچه دستمزدی گرفت؟
3-در ایران فعالان مدنی کاری کرده اند کارستان.اهدا منشور کوروش کبیر به کسانی که از آزادی دفاع کرده اند.این لوح را به اقای منتظری اهدا کده اند برای دفاع از آزادی.جای تردید نیست که اگر روحانیت اندک آبرویی دارد به لطف اوست.او که به جنایت اعتراف کرد و به پست و مقالم پشت کرد.او جان صد ها را نجات داد و مرگ ناجوانمردانه هزاران تن را فاش کرد تا گوش تاریخ از این جنایت کر شود و از چشمانش خون ببارد.آنان که 13 ساله بودند وبه زندان افتادند و در بیست سالگی به جوخه اعدام سپرده شدند.بی ان که حتی فرصت کنند و یک سطر بنویسند مادر،پدر و یا ای عشق تجربه نکرده و ای اغوش به تن نسپرده خداحافظ.این ثمره امامت کسی است که می گفت من نوکر شما هستم.اقای منتظری اگر این لباس را از تن بدر می کرد و از این سلک در می امد بی تردید گاندی و ماندلای این سوی جهان می شد.اما همین هم گرامی باید داشته شود.
من به سبک وبلاگ نویسی عادت ندارم.احساس مس کنم مطالب جا می مانند.من برای روز کشف حجاب خواهم نوشت و معتقدم که آن روز اهمیتی همطراز با روز دانشجو دارد.هر جند که محرمی در پیش است که روحانیت دیگر نمی تواند در ان سوگوار باشد.که در سوگ جنایت آنان جهانی ساه پوش است.