روز 16 آذر روز دانشجویان است.از هنگامی که نسل قدیم در دنیای دو قطبی جنگ سرد برای ساختن جهانی بهتر دست به دامن چپ ها شده بودند،این روز بر پیشانی تاریخ معاصر ایران حک شده است.این روز پر آوازه همواره با ایفای نقش تاریخی دانشجویان در جنبش های آزدایخواهانه توام بوده است.در تاریخ سالهای پس از قیام به سرقت رفته 57 این روز شد، بهانه ای برای سرکوب .تراژدی جنبش دانشجویی از سرکوب وسیع جنبش آزدایخواهی ملت ایران بدست روحانیت کم نداشت.دهه 60 که هنوز در حافظه ماست با جمله نکبت بار “جنگ یک نعمت است”سرکوب بود و وحشت .آنان که امروز را نمی دیدند همه راههای حیات جنبش دانشجویی را بستند و آن را به دفتر تحکیم وحدت سپردند.دفتری که از گزینش دانشجویان تا سرکوب و اخراج استادان نقش داشت.این همه در برابر چشمان ناظر 19 میلیون دانش آموزی رخ می دادکه امروز از مرزهای دانشجویی هم عبور کرده اند.این را نوشتم تا بگویم که از کجا رسیدیم به امروز.
جنبش دانشجویی اگر پیشگام نباشد موتور حرکت جنبش آزادیخواهی از کار باز خواهد ماند.این جنبش امروز شکل گرفته است.جامعه به حرکت درآمده است.هرچند همه اقشار نقش خود را در نیافته اند اما جنبش دانشجویی در مرکز حضور پر رنگ دارد و همه ترس ماشین سرکوب از این است که این جنبش موفق شود ، تجربه خود را به سایر اقشار و طبقات منتقل کند تا آنان نیز سازمان یافته عمل کنند.نظیر سندیکاهای کارگری که اگر به حرکت در آیند ،می توان امیدوار بود که جامعه اتمیزه شده قصد دارد همه اجزایش را به هم پیوند دهد.روحانیت از طریق تزریق ایدئولوژی موفق شد تا جامعه را به گروه های اجتماعی بی شکل تجزیه کند.تشکیل شوراهای کارگری و خانه کارگر به عمر سند یکاها پایان داد و قانون خانواده و جامعه چند همسری جنبش زنان را به آاشپز خانه تقلیل داد.بی تردید هدف انقلاب فرهنگی در سال 59 نابودی و تجزیه نهاد دانشگاه بود اما در ذات دانش اگاهی نهفته است.حتی روحانیت نیز از این اگاهی مصون نمانده و نبرد قدرتی که اینروزها جریان دارد بخشی نیز ناش از مقامت اگاهانه برای پیشگیری از نابودی است.این جامعه تجزیه شده اکنون به مدد همبستگی و درخواست دمکراسی به هم رسیده است.متشکل ترین قشر در این جنبش دانشجویان هستند.تجربه آنان و سازمان یافتگی و بلوغ شان می تواند آموزگار سایر اقشار باشد.به همین دلیل باید در 16 آذر در کنار هم بودن به مثابه یک سازمان را تجربه کنیم.دانشگاه قصد اعتراض دارد و ما نیز از هر قشری که هستیم باید از انان بیاموزیم که چگونه عمل می کنند.از نوشتن بیانیه تا دور ریختن وحشت.
ما 30 سال زندانی ترس خود شده ایم.اکنون نوبت فقیهان است، بترسند.
ما باید در 16 آذر دانشگاه را در آغوش بگیریم و اجازه ندهیم هیچ ماموری جرات تعرض به دانشگاه و دانشجو را داشته باشد.